Το Αντιαεροπορικό Πυροβολικό, το Αιγαίο, η Θράκη και οι μελλοντικές προκλήσεις

7
Want create site? Find Free WordPress Themes and plugins.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τόλιας (στρατιωτικός συντάκτης- δημοσιογράφος)

Σημαντικό στοιχείο που εξασφαλίζει την επιβιωσιμότητα ενός στρατού στο σημερινό πεδίο της μάχης αποτελεί το Α/Α πυροβολικό. Αυτό γιατί πέραν την αναβάθμισης της από αέρος απειλής, νέες μορφές απειλών εμφανίζονται που απαιτούν ποικιλία μέσων και μεθόδων για την αντιμετώπιση τους. Οι προκλήσεις που τίθενται λοιπόν είναι τεράστιες και απαιτούν σύντονη προσπάθεια για την αντιμετώπιση τους. Το Α/Α του Ε.Σ ενισχύθηκε σημαντικά την τελευταία 20ετία με αποτέλεσμα να παρουσιάζει μια σε γενικές γραμμές αποδεκτή εικόνα. Πολλά ωστόσο πρέπει να γίνουν καθ’ό,τι οι εξελίξεις τρέχουν και η προσπάθεια για την παρακολούθηση τους δεν σταματάει ποτέ.

Ιστορική αναδρομή

Η προσπάθεια για την αναδιοργάνωση του Α/Α πυροβολικού του Ε.Σ ξεκίνησε το 1951 με αμερικανική και βρετανική βοήθεια. Αρχικά παρελήφθησαν 108 Α/Α πυροβόλα M-1 Bofors των 40 mm τα οποία και κατανεμήθηκαν σε 3 συντάγματα Α/Α πυροβολικού δυνάμεως 36 πυροβόλων το καθένα που υπαγόταν απευθείας στην 1η Στρατιά στην Λάρισα. Παράλληλα αξιοποιούταν αριθμός Γερμανικής κατασκευής πυροβόλων Rheinmetall των 20 mm προερχόμενα εκ λαφύρων που αξιοποιούταν συγκεντρωμένα σε μια μοίρα. Το 1953 έλαβε χώρα αναδιοργάνωση μέσω της οποίας καταργήθηκαν τα συντάγματα και συγκροτήθηκαν μοίρες ελαφρού αντιαεροπορικού πυροβολικού (ΜΕΑ/ΑΠ) . Οι παραλαβές υλικού συνεχίστηκαν γεγονός που επέτρεψε την δημιουργία νέων ΜΕΑ/ΑΠ. Σημαντικό σταθμό στην ιστορία του Ελληνικού Α/Α πυροβολικού αποτέλεσε η εισαγωγή σε υπηρεσία του συστήματος HAWK που εξόπλισε δύο Μοίρες Κ/Β και που εισήγαγε το πυροβολικό στην πυραυλική εποχή. Με τη συνεχιζόμενη παραλαβή υλικού επετράπη η προικοδότηση κάθε μονάδας πυροβολικού με οκτώ τετράδυμα Μ-55 των 12,7 mm φερόμενα επί ημιερπυστριοφόρων M-16 ή M-17 για την εγγύς Α/Α τους άμυνα, ενώ την ίδια στιγμή άρχισε και η μεταφορά πυροβόλων Bofors στα νησιά του Αιγαίου σε αντιαποβατικό ρόλο. Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο έγινε η προμήθεια 150 πυροβόλων Rh 202 των 20 mm και έλαβαν χώρα σημαντικές οργανωτικές μεταβολές στην οργάνωση και την κατανομή του υλικού. Στα νησιά του Αιγαίου συγκροτήθηκαν επιπλέον ΜΕΑ/ΑΠ ενώ ταυτόχρονα εισήχθη σε υπηρεσία το φορητό Α/Α Κ/Β FIM-43A Redeye εξοπλίζοντας τόσο τις μονάδες των όπλων ελιγμού(πεζικό,ΤΘ) όσο και το Πυροβολικό. Το 1975 αναβαθμίστηκαν τα συστήματα HAWK σε επίπεδο Improved HAWK με παράλληλη συμπλήρωση του αριθμού τους(18 εκτοξευτές ανά μοίρα) ενώ το 1981 παρελήφθησαν από τις ΗΠΑ και την Γερμανία 101 Α/Κ συστήματα πυροβολικού M-42A1 Duster η πλειοψηφία των οποίων διατέθηκε στις ΜΕΑ/ΑΠ των νήσων εξοπλίζοντας μια Πυροβολαρχία Ελαφρού Α/Α Πυροβολικού με 12 στοιχεία έκαστη. Παρά την πρόθεση του Ε.Σ σε κάποια φάση να εκσυγχρονίσει το σύστημα αυτό δεν κατέστη εφικτό και το σύστημα αποσύρθηκε χωρίς αντικαταστάτη αρχές δεκαετίας του 2000. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 άρχισε η αντικατάσταση του φορητού (MANPADS) συστήματος FIM-43 Redeye από το πιο σύγχρονο FIM-92 Stinger. Συνολικά παραγγέλθηκαν 476 εκτοξευτές και 1000 βλήματα FIM-92B POST από ΗΠΑ και 1150 βλήματα FIM-92C RMP από την ευρωπαϊκή κοινοπραξία κατασκευής του συστήματος. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είχε γίνει εμφανής η ανάπτυξη της Τουρκικής αεροπορίας μέσω της μαζικής απόκτησης αεροσκαφών F-104 σε ρόλους κρούσης. Αποφασίστηκε έτσι η ενίσχυση του Α/Α πυροβολικού μέσω της υιοθέτησης ενός εγχώριου προγράμματος ανάπτυξης ενός Α/Α συστήματος πυροβόλων, το γνωστό “ΑΡΤΕΜΙΣ-30”. Παρά τις ελπιδοφόρες προοπτικές του προγράμματος το όλο πρόγραμμα κατέληξε σε φιάσκο λόγω της απειρίας των ελληνικών εταιριών που ανέλαβαν την υλοποίηση του αλλά και απροθυμίας μεταξύ τους συνεργασίας εκ μέρους των συμβαλλόμενων εταιρειών. Προσπάθειες που κατά καιρούς έγιναν για την νεκρανάσταση και το εμπλουτισμό του προγράμματος(υιοθέτηση τετραπλού εκτοξευτή βλημάτων Crotale που θα οδηγούσε στο σύστημα “ΑΠΟΛΛΩΝ”, τοποθέτηση διπλών εκτοξευτών βλημάτων Stinger, πιστοποίηση του ΣΕΠ Skyguard και ατομικού Η/Ο ΣΕΠ) δεν είχαν αίσια έκβαση και το σύστημα κατασκευάστηκε μόνο σε μορφή Μονάδος Πυρός(δίδυμο πυροβόλο Mauser των 30 mm) σε 60 μόλις μονάδες(εκ των οποίων 17 κατέληξαν στον Ε.Σ και χρησιμοποιούταν για την εγγύς Α/Α άμυνα των HAWK) ενώ πρόσφατα αποφασίστηκε η απόσυρση του. Αρχές δεκαετίας του ’90 ξεκίνησε η παράδοση 506 πυροβόλων ZU-23 των 23 mm προερχόμενα Ανατολικογερμανικής προελεύσεως.

Το 1992 άρχισε η παραλαβή 12 συστημάτων SHORADS OSA-AK από τα αποθέματα του στρατού της πρώην Αν. Γερμανίας, που συμπληρώθηκαν σε κατοπινό χρόνο με άλλα 20+7 συστήματα από τη Ρωσία, ενώ το 1999 υπογράφηκε η σύμβαση αγοράς 21 συστημάτων SHORADS Tor-M1. Τέλος το 2001 υπογράφηκε συμβόλαιο αγοράς 54 συστημάτων ASRAD-GR με προαίρεση για άλλα τόσα.

©ΓΕΣ | OSA

Δομή, οργάνωση, εξοπλισμός

Βασική οργανωτική μονάδα του Ελληνικού Α/Α ΠΒ είναι η Μοίρα είτε στη μορφή της Μοίρα Κ/Β είτε στη μορφή της Μοίρας Ελαφρού Α/Α Πυροβολικού(ΜΕΑ/ΑΠ). Συνολικά διατίθενται 2 Μοίρες(180 και 181 ΜΚ/Β στην Αττική και στη Θεσσαλονίκη αντίστοιχα) Κ/Β βλημάτων HAWK διατεταγμένες σε 7 πυροβολαρχίες με συνολικά 42 τριπλούς εκτοξευτές βλημάτων MIM-23, 1 Μοίρα(182 ΜΚ/Β στην Κομοτηνή) με 5 πυροβολαρχίες με συνολικά 21 συστήματα Tor-M1 και αριθμός ΜΕΑ/ΑΠ. Στις ΜΕΑ/ΑΠ των νησιών του Αιγαίου εντάσσονται τα συστήματα OSA-AK/AKM οργανωμένα σε Πυροβολαρχίες Ελαφρού Α/Α Πυροβολικού (ΠΕΑ/ΑΠ). Όσον αφορά την κατανομή των αντιαεροπορικών μέσων αυτά διατίθενται ως εξής:

Κάθε Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού διαθέτει στη διμοιρία αναγνώρισης του Λόχου Υποστήριξης Τάγματος (ΛΥΤ) μια ομάδα Α/Α βλημάτων με 4 έως 6 εκτοξευτές βλημάτων Stinger. Σε κάθε απλό τάγμα πεζικού και πιο συγκεκριμένα στο ΛΥΤ υπάρχει μια διμοιρία Α/Α όπλων με 4 πυροβόλα ZU-23 και στη διμοιρία πολυβόλων 2 έως 4 εκτοξευτές Stinger ενώ αριθμός από ZU-23 διατίθενται πλέον και στα τάγματα Εθνοφυλακής με αντίστοιχη αριθμητική οργάνωση. Οι μονάδες των Τεθωρακισμένων (ΕΜΑ και ΕΑΝ) διαθέτουν στην ίλη διοίκησης έναν ουλαμό ανιχνευτών και Α/Α άμυνας με 2 ή 4 εκτοξευτές Κ/Β Stinger.

©ΓΕΣ | Επιχειρησιακή εκπαίδευση Πυροβολικού της 88 ΣΔΙ

Όσον αφορά την κατανομή των μονάδων Α/Α πυροβολικού ισχύουν τα παρακάτω:

Σε κάθε σχηματισμό της ΑΣΔΕΝ διατίθεται ανά μια ΜΕΑ/ΑΠ. Σε κάθε Μ/Κ Μεραρχία ΠΖ ή ισοδύναμο σχηματισμό και σε κάθε Σώμα στρατού διατίθεται επίσης μια ΜΕΑ/ΑΠ. Οι μονάδες πυραυλικού Α/Α πυροβολικού και πιο συγκεκριμένα η 181 ΜΚ/Β και η 182 ΜΚ/Β υπάγονται στην 1η Στρατιά ενώ η 180 ΜΚ/Β απευθείας στο ΓΕΣ.

Συνοπτικά το διατιθέμενο υλικό Α/Α άμυνας του Ε.Σ παρουσιάζεται παρακάτω:

-42 εκτοξευτές βλημάτων MIM-23 HAWK σε 7 πυροβολαρχίες

-21 εκτοξευτές βλημάτων Tor-M1 οργανωμένα σε 5 πυροβολαρχίες

-12/27 εκτοξευτές βλημάτων OSA-AK/AKM

-54 συστήματα VSHORADS ASRAD-GR με βλήματα Stinger

-631 εκτοξευτές βλημάτων FIM-92B/C POST-RMP Stinger

-506 πυροβόλα ZU-23 των 23 mm

-285 πυροβόλα Rh-202 των 20 mm

-17 πυροβόλα ARTEMIS-30 των 30 mm (υπό απόσυρση)

©ΓΕΣ | Κ/Β HAWK

Η ανάπτυξη του συστήματος HAWK ξεκίνησε το 1953 ενώ το σύστημα εντάχθηκε σε υπηρεσία το 1960. Μέσω διαδοχικών εκσυγχρονισμών καταφέρνει και μένει αξιόμαχο για πάνω από 50 χρόνια. Τα HAWK του Ε.Σ έχουν εκσυγχρονιστεί σε επίπεδο ανάλογο του Phase III. Το αντιαεροπορικό σύστημα μικρού βεληνεκούς OSA (SA-8 κατά NATO) είναι Σοβιετικής κατασκευής. Στην έκδοση OSA-AKM φέρει εξαπλό εκτοξευτή βλημάτων 9M33 με βεληνεκές 15 Km. Φέρεται από όχημα BAZ-3957 με αμφίβια ικανότητα. Σε ελληνική υπηρεσία λειτουργούν συνδυαζόμενα είτε με ραντάρ P-19 είτε με ραντάρ Kasta-2E με βεληνεκές 5-150 Km.

©ΓΕΣ | Tor-M1

Το αντιαεροπορικό σύστημα Tor-M1 είναι ένα αυτοκινούμενο αντιαεροπορικό σύστημα παντός καιρού, το οποίο αναπτύχθηκε με κύριο σκοπό να παρέχει αντιαεροπορική κάλυψη. Το σύστημα έχει ικανότητα να εμπλακεί και να αναχαιτίσει βλήματα τύπου Κρουζ, βλήματα αέρος-επιφανείας, έξυπνες βόμβες, UAV, μαχητικά αεροσκάφη, ελικόπτερα κ.λ.π.). Το σύστημα είναι πλήρως αυτόματο (αλλά επίσης μπορεί να χειριστεί χειροκίνητα από το πλήρωμα), αναγνωρίζει ελέγχει και αυτόματα εμπλέκεται με εναέριους εχθρικούς στόχους. Φέρει 12 κάθετα εκτοξευόμενα βλήματα 9M330 με βεληνεκές 12 Km ενώ έχει τη δυνατότητα να ανιχνεύει 48 στόχους, να κατηγοριοποιεί 12 ως πιο επικίνδυνους και να εμπλέκει 2 στόχους ταυτόχρονα.

Απειλές

Οι απειλές που αντιμετωπίζει σήμερα το Ελληνικό Α/Α πυροβολικό είναι ποσοτικά και ποιοτικά αναβαθμισμένες σε σχέση με το παρελθόν. Πέραν της κλασικής αεροπορικής απειλής η οποία έχει αναβαθμιστεί ποιοτικά, νέες μορφές απειλών έρχονται να προστεθούν που καθιστούν την αντιμετώπιση τους μια δύσκολη υπόθεση. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι οι τελευταίες διακρίνονται σε:

-Μαχητικά αεροσκάφη υψηλών επιδόσεων

-Τακτικά βαλλιστικά βλήματα

-Βλήματα cruise

-Ρουκέτες πυροβολικού μεγάλου διαμετρήματος και βεληνεκούς

-Μη Επανδρωμένα Αεροχήματα (UAV)

-Επιθετικά και μεταφορικά ελικόπτερα

Σε όλες αυτές τις κατηγορίες απειλών οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν κάνει τα τελευταία χρόνια αλματώδη βήματα που θέτουν το πρόβλημα της Α/Α άμυνας του Ε.Σ επί νέας βάσης. Πιο συγκεκριμένα σε υπηρεσία έχουν τεθεί ή αναμένεται να τεθούν πληθώρα οπλικών συστημάτων από τις παραπάνω κατηγορίες με χαρακτηριστικότερα το μαχητικό αεροσκάφος F-35 με χαρακτηριστικά χαμηλής παρατηρησιμότητας, το τακτικό βαλλιστικό βλήμα τουρκικής κατασκευής Yildirim, το βλήμα πλεύσης τουρκικής κατασκευής SOM,τα ΠΕΠ Kasigra,τα UAV Anka και τα επιθετικά ελικόπτερα T-129.

J-600T Yıldırım

Θανάσιμη απειλή για το ελληνικό σύστημα αεράμυνας και τα αντιαεροπορικά μέσα του Ε.Σ συνιστούν τα Ισραηλινής κατασκευής UCAV Harpy. Τα τελευταία διαθέτουν παθητικό αισθητήρα ραντάρ για την καθοδήγηση τους προς το στόχο που τα επιτρέπει να συλλαμβάνουν τις εχθρικές εκπομπές ραντάρ και να κατευθύνονται προς αυτές.

Από την άλλη σημαντική απειλή για το Ελληνικό Α/Α πυροβολικό αποτελούν οι δυνατότητες SEAD/DEAD που διαθέτει η THK με χρήση βλημάτων αντιραντάρ AGM-88B HARM αλλά και όπλων όπως βόμβες κατευθυνόμενες με λέιζερ (LGB) και βλήματα όπως τα AGM-65 Maverick,AGM-86 SLAM και Popeye I. Σύντομα στο τουρκικό οπλοστάσιο αναμένεται να προστεθεί και το τουρκικής ανάπτυξης βλήμα cruise SOM.

©ΓΕΣ | Βολή Κ/Β HAWK στο ΠΒΚ

Επιχειρησιακή δράση

Παρακάτω θα επιχειρηθεί να δοθεί μια εικόνα της επιχειρησιακής δράσης και αξίας του Α/Α πυροβολικού και της σημασίας του στο Ελληνοτουρκικό σύστημα αντιπαράθεσης. Για λόγους ευκολίας και καλύτερης κατανόησης των επιχειρησιακών δεδομένων η παρουσίαση θα καλύψει δύο διακριτά επιχειρησιακά περιβάλλοντα: αυτά της Θράκης, του Αιγαίου. Η επιλογή αυτή είναι αναγκαστική γιατί καθένα από αυτά τα θέατρα επιχειρήσεων χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα γεωγραφικά και επιχειρησιακά χαρακτηριστικά που θέτουν διαφορετικές απαιτήσεις απόκρισης, λειτουργίας και εν γένει δράσης.

©ΓΕΣ | Επιχειρησιακή εκπαίδευση της 50 Μ/Κ ΤΑΞ με ASRAD-HELLAS

α) Επιχειρησιακό περιβάλλον Θράκης

Το επιχειρησιακό περιβάλλον της Θράκης είναι ένα από τα λίγα εναπομείναντα παγκοσμίως, μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου,όπου απαντάται ένα τυπικό σχήμα αντιπαράθεσης.Αυτό της αντιπαράθεσης δύο, περίπου ισοδύναμων στρατιωτικών μορφωμάτων, σε κλασσικές συνθήκες συμβατικού πολέμου. Έντονο χαρακτηριστικό της αντιπαράθεση η ύπαρξη ισχυρών τεθωρακισμένων και μηχανοκίνητων σχηματισμών εκατέρωθεν που θυμίζει σε μικρογραφία το ανάλογο της Κεντρικής Ευρώπης την ψυχροπολεμική περίοδο. Σε περίπτωση πολεμικών επιχειρήσεων αναμένεται ένα κλασικό και συνάμα σπάνιο για τα σημερινά δεδομένα είδος και μορφή αγώνα: αυτό της αναμετρήσεως μονάδων, συγκροτημάτων και σχηματισμών προορισμένων για εκ παρατάξεως μάχη σε ένα σχετικώς περιορισμένο από πλευράς χώρου και όγκου πεδίο μάχης, με έντονα χαρακτηριστικά πολέμου ελιγμών και ταυτόχρονα διεξαγωγής αγώνα φθοράς.

©ΓΕΣ | Tor-M1

Αμφότερες οι δυνάμεις, είτε σε περίπτωση εκδήλωσής τουρκικής επιθετικής ενέργειας, είτε σε περίπτωση ανάληψης από Ελληνικής πλευράς αντίστοιχης αντεπιθετικής, θα αποδοθούν σε έναν σκληρό αγώνα στην πρώτη γραμμή για εξασφάλιση του τακτικού και επιχειρησιακού πλεονεκτήματος και την επιφορά ρήγματος στην διάταξη μάχης του αντιπάλου. Από το ρήγμα που ίσως δημιουργηθεί θα ξεχυθούν οι προβλεπόμενες εφεδρείες σε επίπεδο σώματος στρατού και στρατιάς για την διεξαγωγή κλασσικού πολέμου ελιγμών σε σχετικό βάθος. Οι Τούρκοι θα επιχειρήσουν, με τις μονάδες Α’ κλιμακίου αρχικά να δημιουργήσουν προγεφυρώματα στην δυτική όχθη του Έβρου και στη συνέχεια να τα διευρύνουν με την συνεχή έλευση ενισχύσεων και την διεκπεραίωση δυνάμεων. Έτσι θα δημιουργήσουν τις συνθήκες ευόδωσης της επιθετικής τους ενέργειας μεταφέροντας παράλληλα τις δυνάμεις Β’ και Γ’ κλιμακίου και συνέχισης των επιχειρήσεων δυτικότερα.

Συνεκπαίδευση ΣΞ-ΠΑ στην ΠΕ Δ΄ΣΣ

©ΓΕΣ | Συνεκπαίδευση Στρατού Ξηράς (ASRAD-HELLAS) Πολεμικής Αεροπορίας στο Δ’ ΣΣ.

Η όλη προσπάθεια θα υποστηρίζεται από την Τουρκική αεροπορία και την Τουρκική αεροπορία στρατού οι οποίες θα πετάξουν σε αποστολές Εγγύς Αεροπορικής Υποστήριξης και Απομόνωσης Πεδίου Μάχης. Η αεροπορία στρατού εκτός της χρήσης επιθετικών ελικοπτέρων με στόχο την υποστήριξη των τουρκικών δυνάμεων και την εξουδετέρωση των αντίστοιχων ελληνικών,κυρίως τεθωρακισμένων και μηχανοκίνητων, αναμένεται να υποστηρίξει αεροπαβατικές επιχειρήσεις στα μετόπισθεν του μετώπου του Έβρου, με την μεταφορά και την από αέρος υποστήριξη αεροκίνητων δυνάμεων ενώ το ίδιο μπορεί να πράξει η τουρκική αεροπορία με τη ρίψη αλεξιπτωτιστών. Στόχος θα είναι η δημιουργία αεροπρογεφυρωμάτων στα μετόπισθεν των ελληνικών δυνάμεων, με τη βοήθεια πιθανώς εξτρεμιστικών στοιχείων της μουσουλμανικής μειονότητας, με κύριο στόχο την καθυστέρηση άφιξης των ελληνικών ενισχύσεων που σταθμεύουν δυτικότερα και την απομόνωση των μονάδων της πρώτης γραμμής. Επίσης στόχο θα αποτελέσουν στόχοι στρατηγικής σημασίας σημεία όπως γέφυρες, οδικοί και σιδηροδρομικοί κόμβοι, αποθήκες πυρομαχικών, στρατηγεία και κέντρα διοίκησης και ελέγχου, χώροι διασποράς ελληνικών δυνάμεων καθώς και προκεχωρημένα πεδία αποπροσγείωσης και υποστήριξης ελληνικών επιθετικών ελικοπτέρων. Δεδομένης της φύσης και της νοοτροπίας του αντιπάλου δεν αποκλείεται και το σενάριο του βομβαρδισμού αστικών κέντρων και γενικά κατοικημένων περιοχών προκειμένου να ασκηθεί πίεση στον πληθυσμό για εγκατάλειψη των εστιών του και την πτώση του ηθικού του.

Ο ρόλος του Ελληνικού Α/Α πυροβολικού είναι λοιπόν κομβικός καθώς καλείται να αντιμετωπίσει και να αποτρέψει παρόμοιες ενέργειες, προστατεύοντας μηχανοκίνητες και τεθωρακισμένες μονάδες, στρατηγικά σημεία, φάλαγγες ενισχύσεων και ανεφοδιασμού και όσα περιγράφηκαν παραπάνω επιφέροντας παράλληλα την μέγιστη δυνατή φθορά στις αεροπορικές και αεροποβατικές δυνάμεις του αντιπάλου. Ειδικά συστήματα όπως τα TOR-M1 και τα ASRAD-GR δύνανται να προκαλέσουν όλεθρο στην ελικοπτερική δύναμη των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων σε βαθμό που μας βάζουν σε πειρασμό να σκεφτούμε αν τέτοια κίνηση από τουρκικής πλευράς ενέχει επιχειρησιακή σκοπιμότητα και αν τελικά μας συμφέρει καθώς θα μας δώσει την ικανότητα να εξουδετερώσουμε μεγάλο αριθμό δυνάμεων που αποτελούν απειλή για τα νησιά του Αιγαίου απαλλάσσοντας τα σχετικώς.

Τα ίδια σε γενικές γραμμές ισχύουν στην περίπτωση διεξαγωγής (αντ)επιθετικών επιχειρήσεων στον έδαφος της Αν.Θράκης. Σ’ αυτήν την περίπτωση οι μονάδες του Α/Α πυροβολικού θα υποστηρίξουν τις προελαύουσες ελληνικές δυνάμεις, προστατεύοντας τες από αεροπορικές προσβολές, επιτρέποντας τους να διατηρήσουν στο μέτρο του εφικτού την κρίσιμη εκείνη μάζα που απαιτείται προκειμένου να καμφθεί η τουρκική αμυντική διάταξη. Είναι ευνόητο πως η όλη προσπάθεια από πλευράς Α/Α πυροβολικού θα βασιστεί κυρίως σε αυτοκινούμενα συστήματα καθώς αυτά παρουσιάζουν αυξημένη κινητικότητα και χρόνους απόκρισης και τάξεως σ’ένα ρευστό πεδίο μάχης.

©ΓΕΣ | ASRAD-HELLAS

Ειδικά για τον Έβρο πρέπει να επισημανθεί το εξής: με δεδομένο ότι το εύρος του μετώπου είναι σχετικά περιορισμένο και νεκροί τομείς στην ουσία δεν υπάρχουν επιβάλλεται η συνεχής εξάσκηση σε πρακτικές και διαδικασίες Αναγνώρισης Φίλου ή Εχθρού (IFF) προκειμένου να ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα αδελφοκτόνων πυρών που απειλούν τα φίλια εναέρια μέσα και ειδικά τα επιθετικά ελικόπτερα AH-64 Apache που διαθέτει η Α.Σ. Τα τελευταία καλούνται να δράσουν μπροστά από το Πρόσθιο Όριο Τοποθεσίας (ΠΟΤ), πετώντας σε σχετικό βάθος εντός της εχθρικής διάταξης, όπου πρέπει όμως πρώτα να διέλθουν από χώρους ελεγχόμενους από τις φίλιες δυνάμεις. Έτσι είναι εκτεθειμένα σε παντός είδους πυρά, μη αποκλειομένων και αυτών του φίλιου Α/Α πυροβολικού. Απαιτείται λοιπόν διαρκής προσπάθεια βελτίωσης των τεχνικών IFF σε σημείο αυτοματισμού.

©ΓΕΣ | FIM-92 Stinger

β) Επιχειρησιακό περιβάλλον Αιγαίου

Το επιχειρησιακό περιβάλλον του Αιγαίου διαφέρει αισθητά από το αντίστοιχο της Θράκης. Εδώ η απειλή δεν εκφράζεται στην μορφή τεθωρακισμένων και μηχανοκίνητων σχηματισμών αλλά αμφίβιων δυνάμεων σε μια ευρεία γκάμα ενδεχομένων.Από αυτό της προσβολής μικρονησίδας/βραχονησίδας έως την διενέργεια μείζονας αμφίβιας επιχείρησης κατάληψης μεγάλης νήσου.Η μορφή της τουρκικής επιχείρησης κατά κύριας νήσου που μας ενδιαφέρει επί του παρόντος είναι η κλασσική μιας ανάλογης επιχείρησης συμφώνως με τα σύγχρονα διεθνή πρότυπα.Ο εχθρός θα προσπαθήσει αρχικά,αφού θα έχει προηγηθεί σφοδρός αεροναυτικός και χερσαίος βομβαρδισμός από τα μικρασιατικά παράλια, να εγκαταστήσει προγεφύρωμα με αποβατικές δυνάμεις το οποίο θα επιχειρήσει εκ των υστέρων να το διευρύνει με την έλευση νέων δυνάμεων. Παράλληλα,θα επιχειρήσει την δημιουργία αεροπρογεφυρωμάτων τόσο στα δεσπόζοντα της ακτής απόβασης υψωμάτων όσο και στο εσωτερικό της νήσου με στόχο αφενός την κάλυψη των δυνάμεων απόβασης στην πρώτη περίπτωση και την δημιουργία σύγχυσης και συνθηκών διασποράς των δυνάμεων των αμυνομένων στην δεύτερη. Με την επίτευξη των αρχικών στόχων, θα ξεκινήσει την πορεία προς τα ενδότερα της νήσου με στόχο την ολοκληρωτική κατάληψη της πριν καταφέρει ο αμυνόμενος να μεταφέρει ενισχύσεις και πριν την επιβολή εκεχειρίας. Όπως γίνεται αντιληπτό ο παράγοντας χρόνος είναι καθοριστικός για την επίτευξη του σχεδίου.

©ΓΕΣ | Επιχειρησιακή αξιολόγηση της 80 ΑΔΤΕ

Η όλη προσπάθεια θα υποστηρίζεται όπως είναι ευνόητο από την Τουρκική αεροπορία και από την τουρκική αεροπορία στρατού η οποία θα προσπαθήσει να πλήξει παραπλήσιους στόχους με αυτούς του μετώπου του Έβρου. Εδώ η απειλή των αεροπρογεφυρωμάτων παρουσιάζεται οξυμένη καθώς τόσο τα μεγέθη της αντιπαράθεσης και η σχετικά απομειωμένη ικανότητα διεξαγωγής Α/Α αγώνα εκ μέρους των ελληνικών δυνάμεων επιτρέπουν σκέψεις ενεργητικότερης χρησιμοποίησης των αερομεταφερόμενων και αεροκίνητων δυνάμεων με στόχο της διάσπαση της προσοχής και των δυνάμεων και τελικά την κατάρρευση της φίλιας άμυνας. Από την άλλη οι Ζώνες Προσγείωσης και Ζώνες Ρίψης(ειδικά οι τελευταίες) είναι σχετικά λίγες κάτι που διευκολύνει το έργο της άμυνας του νησιού καθώς μπορεί εύκολα να επιτηρηθούν και να καλυφθούν αρκεί φυσικά να διατίθενται τα ανάλογα μέσα.

©ΓΕΣ | OSA

Μεγαλύτερες προκλήσεις θέτει η ανάγκη εξασφάλισης της Α/Α των μικρονήσων που ίσως να αποτελέσουν και τους κυριότερους στόχους του αντιπάλου. Τα τελευταία στερούνται σοβαρής Α/Α άμυνας η οποία περιορίζεται συνήθως σε Α/Α πυροβόλα μικρού διαμετρήματος και φορητά συστήματα FIM-92 Stinger. Με δεδομένη τη φύση της απειλής κατά των μικρονήσων που εκφράζεται κυρίως στη μορφή αεροκίνητων δυνάμεων ικανού όγκου που δύνανται στην κυριολεξία να “πνίξουν” σε ελάχιστο χρόνο τους αμυνόμενους οι οποίοι στερούνται της ύπαρξης βαριών εφεδρειών επιβάλλεται η ενίσχυση της αντιαεροπορικής τους άμυνας με λύσεις χαμηλού κόστους. Για το τελευταίο όμως θα μιλήσουμε παρακάτω.

©ΓΕΣ | Zu-23 στο σύμπλεγμα ΜΕΓΙΣΤΗΣ

Αντιμετώπιση της απειλής: προτάσεις

©ΓΕΣ | OSA

Αναφερόμενοι στις προτάσεις για την αντιμετώπιση της απειλής θα πρέπει να επισημάνουμε την ανάγκη για την ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου συστήματος αεράμυνας που θα δρα συνδυαστικά με αυτό των άλλων κλάδων των Ε.Δ, κάτι που απ’όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε έχει ήδη γίνει σε κάποιο βαθμό. Το σύστημα αυτό, με φιλοσοφία και δομή “συστήματος συστημάτων” θα είναι σε θέση να αποκαλύπτει έγκαιρα τις εισερχόμενες απειλές, να προβαίνει σε σύντμηση και συγκερασμό πληροφοριών από τα διάφορα μέσα και αισθητήρες, να προχωρά στην παροχή ενοποιημένης αεροπορικής εικόνας και στη συνέχεια να αναθέτει την εμπλοκή στόχων στα διάφορα στοιχεία του συστήματος αεράμυνας. Επειδή η θεματολογία του παρόντος άρθρο περιορίζεται στο Α/Α πυροβολικό του Ε.Σ δεν θα επεκταθούμε περισσότερο καθώς είναι προφανές πως το ζήτημα είναι ευρύτερο και αφορά το σύνολο των Ε.Δ. Αρχίζοντας από τις οργανωτικές δομές είναι γνωστό πως έχει εδώ και χρόνια δημιουργηθεί Πτέρυγα Αντιαεροπορικού πυροβολικού κίνηση που γενικά κινείται προς την σωστή κατεύθυνση. Θα έπρεπε ίσως να μελετηθεί το παράδειγμα του Αμερικανικού στρατού που έχει στις τάξεις του ξεχωριστό όπλο Α/Α πυροβολικού και πιο συγκεκριμένα το Air Defence Artillery παρά τους περιορισμούς που θέτει η οικονομική κρίση και άλλοι παράγοντες(π.χ εξεύρεση προσωπικού). Με αυτόν τον τρόπο είναι βέβαιο πως θα αναβαθμιστεί κάθετα το επίπεδο του Α/Α πυροβολικού λόγω συνεχούς και μόνιμης τριβής του μόνιμου προσωπικού με το αντικείμενο και την συνακόλουθη συσσώρευση γνώσης και εμπειρίας καθώς και της ανάπτυξης της ανάλογης νοοτροπίας και πνεύματος του όπλου.

Προχωρώντας στις προτάσεις που αφορούν το υλικό πρέπει να επισημανθεί η ανάγκη να αποκτήσει το Α/Α πυροβολικό κινητά 3D ραντάρ τα οποία θα είναι διασυνδεδεμένα με το ΣΑΕ μέσω ζεύξης δεδομένων.

Ενδεικτικά παρατίθεται το ραντάρ Giraffe AMB. Το τελευταίο είναι είναι ένας σύγχρονης σχεδίασης και φιλοσοφίας ραντάρ που εκπέμπει στη ζώνη συχνοτήτων 5,4-5,9 Ghz με ακτίνα εντοπισμού στόχου μεγέθους μαχητικού τα 100 χιλιόμετρα και τα 60.000 πόδια καθ’ύψος. Φυσικά πρέπει να ληφθούν όλα τα απαιτούμενα μέτρα ώστε τα ραντάρ να μείνουν απρόσβλητα από εχθρικές ενέργειες προσβολής τους, τόσο με την χρήση επίγειων μέσων φύλαξης και παραπλάνησης όσο και με εφαρμογή τεχνικών ελέγχου εκπομπών (EMCON).

Ραντάρ Giraffe. (Saab)

Επίσης η άμυνα των συγκεκριμένων ραντάρ όσο και των ραντάρ έρευνας και εγκλωβισμού των συστημάτων Α/Α άμυνας θα μπορούσε να ενισχυθεί έναντι απειλών αντιραντάρ όπως οι τουρκικοί HARM και τα HARPY με την χρήση συστημάτων παραπλάνησης βλημάτων ARM(Anti-Radiation Missile). Ενδεικτικά αναφέρουμε το σύστημα ARM-D της αμερικανικής ITT-Giffilan. Το τελευταίο “μιμείται” τις εκπομπές ραντάρ των συστημάτων που προστατεύει και ελκύει τα βλήματα και UCAV αντιραντάρ μακριά τους. Επείγει επίσης,αν δεν έχει ήδη γίνει ο εξοπλισμός των συστημάτων Α/Α άμυνας με παθητικά συστήματα έρευνας και εγκλωβισμού όπως Η/Ο αισθητήρες. Τα Tor-M1 και τα OSA-AK/AKM διαθέτουν ήδη ανάλογους αισθητήρες ενώ τοποθέτηση τους στα HAWK θα τους προσέδιδε δυνατότητα παθητικής λειτουργίας κάτι που θα επαύξανε κατακόρυφα την επιβιωσιμότητα τους. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι είμαστε αντίθετοι με την αντικατάσταση των HAWK. Το σύστημα εκσυγχρονίστηκε σχετικά πρόσφατα, με αποτέλεσμα να διαθέτει αναβαθμισμένες δυνατότητες, τα προβλήματα που υπήρχαν με την υποστήριξη του και την λήξη του ορίου ζωής των πυραυλοκινητήρων των βλημάτων τους είναι αντιμετωπίσιμα(πρόσφατα παρουσιάστηκε στο διεθνή ειδικό τύπο η είδηση πως ανετέθη σύμβαση επιμήκυνσης της επιχειρησιακής ζωής των βλημάτων του) ενώ σε ελληνική υπηρεσία θα μπορούσε να εξοπλιστεί τόσο με βελτιωμένα βλήματα MIM-23M/K με αυξημένη φονικότητα, αξιοπιστία, βελτιωμένα χαρακτηριστικά ECCM και περιορισμένη ικανότητα αντιμετώπισης τακτικών βαλλιστικών βλημάτων όσο και με βλήματα AMRAAM (8 βλήματα ανά εκτοξευτή) σχηματίζοντας ένα πολυχρηστικό Α/Α σύστημα. Επείγει επίσης ο εξοπλισμός τους με ένα σύγχρονο 3D ραντάρ έρευνας όπως το MPQ-64 Sentinel. Το τελευταίο λειτουργεί στην X μπάντα και στην έκδοση F1 παρέχει ικανότητα αποκάλυψης στόχων μεγέθους μχαητικού στα 75 Km. Μια καλή ιδέα θα ήταν να απαγκιστρωθεί ο Ε.Σ από την ευθύνη εξασφάλισης της στρατηγικής υποδομής της χώρας που πρέπει να αποδοθεί στην Π.Α και τα συστήματα HAWK να προωθηθούν στον Έβρο και στα νησιά,αναπτυσσόμενα στα τελευταία ως ανεξάρτητες πυροβολαρχίες. Απαραίτητη είναι η διασύνδεση του HAWK με το λοιπό σύστημα αεράμυνας μέσω Link 16 που θα το εισαγάγει στην εποχή των δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων.

©Vitaly V. Kuzmin | 9A317E Buk-M2E

Αν παρά ταύτα επιλεγεί η λύση της αντικατάστασης των HAWK δύο συστήματα προβάλλουν ως πιθανότερες επιλογές: το ρωσικής κατασκευής BUK-M2 και το Ισραηλινής κατασκευής SPYDER.

Το πρώτο είναι σύστημα μέσου βεληνεκούς που αναπτύχθηκε ως αντικαταστάτης του συστήματος KUB σε Σοβιετική υπηρεσία. Το όχημα εκτόξευσης φέρει 4 βλήματα 9M38, 9M38M1 και 9M317 με βεληνεκές ανάλογα με την έκδοση 32-45 Km. Στην τελευταία έκδοση BUK-M2E το βλήμα επιτυγχάνει βεληνεκές 50 Km, ικανότητα εμπλοκής στόχου σε ύψος 25.000 μέτρων, μέγιστη ταχύτητα 4 Mach ενώ το σύστημα διαθέτει την ικανότητα εμπλοκής σε επίπεδο πυροβολαρχίας έξι στόχων ταυτόχρονα. Στην τυπική διαμόρφωση τάγματος αποτελείται από όχημα διοίκησης, ραντάρ πρόσκτησης στόχων, έξι εκτοξευτές και τρία οχήματα επαναγέμισης. Το σύστημα μπορεί επίσης να συνδυαστεί με το παθητικό σύστημα εντοπισμού στόχων Orion.

@RAFAELdefense/twitter | Ισραηλινό SPYDER

Το SPYDER είναι ένα προηγμένο πολυχρηστικό αντιαεροπορικό σύστημα που συνδυάζει δύο είδη βλημάτων, το υπέρυθρης καθοδήγησης βλήμα Python-4 και το βλήμα ενεργού καθοδήγησης ραντάρ Derby με εμβέλεια αντίστοιχα τα 15 και 37 Km. Μπορεί να εμπλέξει αεροσκάφη, ελικόπτερα, UAV και κατευθυνόμενα όπλα. Αναπτύσσεται σε πυροβολαρχίες των έξι εκτοξευτών ολοκληρωμένους με μονάδα διοίκησης και ελέγχου που φιλοξενεί ραντάρ EL/M-2106 ATAR με ικανότητα παρακολούθησης άνω των 500 στόχων, σύστημα IFF και εξοπλισμό επικοινωνιών. Σύμφωνα με πληροφορίες το SPYDER έχει ήδη επιδειχθεί και αξιολογηθεί από τον Ε.Σ.

Ρωσικό Tor-M2

Αν περάσουμε στα συστήματα SHORADS επείγει η αντικατάσταση των συστημάτων OSA-AK/AKM από κάτι νεώτερο, είτε στη μορφή του Tor-M2 είτε στη μορφή του Pantsir-S2. Το τελευταίο είναι ένα προηγμένο σύστημα αεράμυνας και κατασκευάζεται από την την KBP. Το σύστημα αποτελεί ένα υβριδικό σύστημα που συνδυάζει πυροβόλα και αντιεροπορικά Κ/Β. Πιο συγκεκριμένα φέρει 2 διπλά πυροβόλα 2A38M των 30 mm με βεληνεκές τεσσάρων χιλιομέτρων και 12 βλήματα 57E6-E με βεληνεκές τα 20-30 χιλιόμετρα(ανάλογα με την πηγή) και ύψος εμπλοκής τα 10-15.000 μέτρα(παρομοίως). Το σύστημα φέρει ραντάρ ερεύνης διάταξης φάσης σε μπάντα S που το καθιστά ικανό να εντοπίζει στόχους σε απόσταση 40 χιλιομέτρων σε τόξο 360 μοιρών και ραντάρ ιχνηλάτησης διάταξης φάσης μπάντας EHF που του επιτρέπει να εμπλέκει στόχους σε μέγιστη απόσταση τουλάχιστον 24 χιλιομέτρων. Εκτός αυτών το σύστημα φέρει Ε/Ο σύστημα έρευνας και ιχνηλάτησης αποτελούμενο από IR κάμερα. Με τα παραπάνω το σύστημα καθίσταται ικανό να εμπλέκει ταυτόχρονα 4 στόχους (3 με το ραντάρ ιχνηλάτησης και 1 με τον IR αισθητήρα). Το Tor-M1 υπηρετεί ήδη στις ΕΕΔ. Στην πιο πρόσφατη έκδοση του Tor-M2 φέρεται πάνω σε τροχοφόρο όχημα MZKT-6922 με πλήρως ψηφιακά ηλεκτρονικά και βελτιωμένο σύστημα ηλεκτρο-οπτικής πρόσκτησης στόχων ημέρα/νύκτα. Σύμφωνα με την κατασκευάστρια εταιρία Almaz-Antey το σύστημα εκτός από την αναχαίτιση αεροσκαφών σε όλα τα ύψη έως και τα 45.000 πόδια, μπορεί να αντιμετωπίσει UAV, πυραύλους κρουζ αλλά ακόμη και βλήματα από πυραυλικά συστήματα. Το σύστημα, όπου ανάμεσα σε άλλες βελτιώσεις συμπεριλαμβάνεται το αποτελεσματικότερο ραντάρ πρόσκτησης στόχων (τύπου PESA, Passive Electronic Scanning Array) ειδικά σε περιβάλλον αντιμέτρων και η δυνατότητα ταυτόχρονης καθοδήγησης τεσσάρων βλημάτων, έναντι δυο της έκδοσης Tor-M1.

Αιγυπτιακό AVENGER επι «ελικοπτεροφόρου» κλάσης Mistral

Από ‘κει και πέρα στόχος πρέπει να είναι η συμπλήρωση της Α/Α άμυνας με επιπλέον αριθμό συστημάτων VSHORADS, ικανά να βάλουν βλήματα Stinger. Μια καλή επιλογή θα ήταν η αναζήτηση μεταχειρισμένων συστημάτων και πιο συγκεκριμένα συστημάτων Avenger από τα αμερικανικά αποθέματα σε περίπτωση που αυτά τεθούν εκτός υπηρεσίας. Τα τελευταία φέρουν οκτώ βλήματα έτοιμα προς εκτόξευση έναντι τεσσάρων του ASRAD και συνιστούν σαφώς ανώτερη επιλογή. Επιτακτική είναι επίσης η ανάγκη για εφοδιασμό όλων των φορητών εκτοξευτών βλημάτων Stinger με θερμικά σκοπευτικά AN/PAS-18 που θα τους επιτρέψει τη δράση όλο το 24ωρο. Ειδικά για τα μικρονήσια όπου τα Stinger είναι ίσως τα μόνα συστήματα που μπορούν να μεταφερθούν η παραπάνω επιχειρησιακή απαίτηση είναι κεφαλαιώδους σημασίας καθώς ο αντίπαλος αναμένεται να εκδηλώσει την αεροκίνητη/αεραποβατική του ενέργεια νύχτα, εκμεταλλευόμενος το σκότος και την ανυπαρξία δυνατότητας προσβολής της αεροκίνητης δύναμης από τα φίλια μέσα Α/Α άμυνας λόγω ανυπαρξίας ικανότητας νυχτερινής δράσης. Η άμυνα των μικρονήσων θα μπορούσε βέβαια να ενισχυθεί με τα συστήματα OSA τα οποία θα μεταφερθούν εκεί ύστερα από την αντικατάσταση τους στις κύριες νήσους από τα υπό πρόταση οπλικά συστήματα, πλην όμως τίθονται αντικειμενικοί περιορισμοί λόγω τόσο της έλλειψης προσωπικού προκειμένου να επανδρωθούν αυτά τα οπλικά συστήματα όσο και ακαταλληλότητας από πλευράς χώρου και διαμόρφωσης του εδάφους στους χώρους που προβλέπεται να αναπτυχθούν.

© AP Photo/ Dan Balilty | Ισραηλινό IRON DOME

Με δεδομένη την ανάπτυξη του τουρκικού πυραυλικού πυροβολικού μεγάλου διαμετρήματος και βεληνεκούς θα έπρεπε ίσως να μελετηθεί η απόκτηση κάποιου αντιπυραυλικού συστήματος ώστε να προστατέψει κρίσιμες υποδομές και στόχους υψηλής αξίας από εχθρικές επιθέσεις κορεσμού με ρουκέτες μεγάλου βεληνεκούς και καταστρεπτικής ισχύος όπως οι ρουκέτες του συστήματος Kasigra. Αναφερόμαστε φυσικά σε συστήματα όπως το Ισραηλινό Iron Dome. Το τελευταίο κατασκευάζεται από την Rafael Advanced Defence Systems. Αναπτύσσεται σε πυροβολαρχίες με τυπική διαμόρφωση ένα ραντάρ έρευνας και εγκλωβισμού ELM-284, ένα κέντρο διαχείρισης μάχης και ελέγχου και αριθμό εκτοξευτών καθένας εκ των οποίων φέρει 20 βλήματα έτοιμα προς εκτόξευση με ελάχιστο βεληνεκές τα 4 χιλιόμετρα και μέγιστο τα 70 χιλιόμετρα. Το σύστημα είναι ήδη επιχειρησιακό με το Ισραηλινό στρατό και έχει δει πολεμική δράση αναχαιτίζοντας ρουκέτες εκτοξευόμενες από τη Λωρίδα της Γάζας προς το Ισραήλ. Το Iron Dome θα μπορούσε να συνδυαστεί με συστήματα C-RAM προφέροντας ένα ολοκληρωμένο πολυστρωματικό δίκτυο αντιπυραυλικής άμυνας.

©ΓΕΣ | Επιχειρησιακή εκπαίδευση της ΤΔ 41 ΣΠ με το RH-202

Ενίσχυσης χρήζει και το μη πυραυλικό πυροβολικό. Αναφερόμαστε φυσικά στα αντιαεροπορικά πυροβόλα τα οποία απαξιώνονται σαν κατηγορία οπλικού συστήματος στο δυναμικό του Ε.Σ που δεν φαίνεται να πολυπιστεύει σε αυτά. Η άποψη αυτή είναι λανθασμένη καθώς κάθε οπλικό σύστημα έχει τη θέση του σε έναν αμυντικό οργανισμό. Θα μπορούσαν αρχικά τα Rh-202 και τα ZU-23 να εκσυγχρονιστούν αποκτώντας συλλογικό ή ατομικό Η/Ο ΣΕΠ που θα τα επιτρέψει να εμπλέκουν με μεγαλύτερη ακρίβεια στόχους ημέρα και νύχτα. Έπειτα υπάρχουν οι μονάδες πυρός ΑΡΤΕΜΙΣ-30 που μπορούν τύχουν ανάλογης αναβάθμισης (π.χ με Η/Ο ΣΕΠ MIRADOR), ενώ θα μπορούσε να μελετηθεί η διασύνδεση τους σ’ένα ευρύτερο ολοκληρωμένο σύστημα αεράμυνας όπως π.χ το Skyguard ή το Flycatcher δεχούμενα την τροποποίηση AHEAD που θα τους επιτρέψει να αναλάβουν και αντιβληματικό ρόλο καλύπτοντας κρίσιμες εγκαταστάσεις ή οπλικά συστήματα όπως τα HAWK. Επίσης αναγκαίο είναι να αποκτηθούν αυτοκινούμενα Α/Α πυροβόλα που θα καλύπτουν τους τεθωρακισμένους και μηχανοκίνητους σχηματισμούς του Ε.Σ. Θα μπορούσαν να αναζητηθούν συστήματα Gepard που φέρουν δίδυμο πυροβόλο Oerlikon των 35 mm από τη διεθνή αγορά ή να υπάρξει αναβίωση της ιδέας του S-30 που είχε προτείνει η ελληνική αμυντική βιομηχανία τη δεκαετία του ’90. Το τελευταίο συνδύαζε πύργο με δύο πυροβόλα Mauser των 30 mm (αποτελούσε στην ουσία μια αυτοκινούμενη έκδοση του ΑΡΤΕΜΙΣ) επί οχήματος “ΛΕΩΝΙΔΑΣ” ενώ μπορούσε να δεχτεί και βλήματα Stinger. Μια ιδέα θα ήταν η τοποθέτηση του πύργου σε πλεονάζοντα άρματα της σειράς Patton ή σε Leopard-1 που αποσύρει από τις τάξεις του ο Ε.Σ. Θα μπορούσε επίσης να εγκατασταθούν τα υπάρχοντα ARTEMIS-30 σε πήγματα Α/Κ πυροβόλων M-110A2 ώστε να αποκτήσουν μια στοιχειώδη κινητικότητα, ενώ ανάλογης εκμετάλλευσης θα μπορούσαν να τύχουν τόσο τα πυροβόλα των M39 Pontiac των αποσυρμένων αεροσκαφών F-5A/B Freedom Fighter της Π.Α όσο και τα πυροβόλα M-61A1 Vulcan από αποσυρθέντα μαχητικά της Π.Α όπως κατέδειξε η παρουσίαση του M-113G. Τα Vulcan θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και σε ρυμουλκούμενη έκδοση μεταφερόμενα σε μικρονήσια όπου εκτός της Α/Α τους άμυνας θα ενίσχυαν γενικά την άμυνα του νησιού δρώντας σε ρόλο υποστήριξης χάρη στη μεγάλη ισχύ πυρός που διαθέτουν προσβάλλοντας εκτός από εναέριους, χερσαίους και θαλάσσιους στόχους.

Βίντεο: Δοκιμή λειτουργίας του Μ113G

Επίλογος

Συμπερασματικά το όπλο του αντιαεροπορικού πυροβολικού βρίσκεται σήμερα σ’ ένα σχετικώς ικανοποιητικό επίπεδο. Με δεδομένη ωστόσο την εξέλιξη της απειλής απαιτείται διαρκής προσπάθεια για τον εκσυγχρονισμό του ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του μέλλοντος. Βήματα σαν αυτά που προτάθηκαν κινούνται πιστεύουμε στην σωστή κατεύθυνση αν και η δυσμενής οικονομική συγκυρία αποτελεί τροχοπέδη στην υλοποίηση τους. Επαφίεται στο σύστημα να βρει τρόπους ώστε να επαυξήσει την μαχητική ισχύ του όπλου με οικονομικές και συνάμα επιχειρησιακά αποτελεσματικές λύσεις.

©ΓΕΣ

Πηγές : Περικλής Ζορζοβίλης, ”Η ΑΝΤΙΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ Ε.Σ ΚΑΙ Η ΑΠΟ ΑΕΡΟΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ”, περιοδικό “ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ”, τεύχος 75, Απρίλιος 1999

Σχετικά άρθρα

ΔΕΝ επιτρέπονται απαξιωτικοί και υβριστικοί χαρακτηρισμοί εναντίον στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Υποβάλλοντας το σχόλιο σου επιβεβαιώνεις ότι έχεις διαβάσει και αποδεχθεί τους όρους χρήσης και σχολιασμού του ιστοτόπου. Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν εκείνες της «Commandos.grς» και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως τέτοιες.

Το άρθρο το βρήκαμε στην σελίδα proelasi.org

Did you find apk for android? You can find new Free Android Games and apps.