in

Ένα επεξηγηματικό σχόλιο για τα όρια της σημερινής «έντιμης στάσης» της τουρκικής Αεροπορίας…


Ισχυρές αντιδράσεις προκαλεί η ανάρτηση του «DP» επειδή είχε την… έμπνευση να βάλει σαν τίτλο το «έντιμη στάση» αναφερόμενο στην τουρκική Αεροπορία που έσπευσε να διευκρινίσει ότι καμία δική της εμπλοκή με δικά της μαχητικά αεροσκάφη δεν προκάλεσε την συντριβή του Mirage 2000-5 της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Πολλά σχόλια μπορούν να χαρακτηριστούν και ως «ατυχή», όπως έσπευσαν οι ευγενέστεροι εκ των κριτών μας να «καταγγείλουν» τον τίτλο της ανάρτησης.Τους καλούμε να διαβάσουν ως το τέλος την επιχειρηματολογία που ακολουθεί, διότι δεδμένου ότι η φόρτιση της περίστασης δεν μπορεί να κρύψει την καλόπιστη και έντιμη φύση τους, ίσως μπορέσουμε να συνεννοηθούμε.

Όσον αφορά εμάς, ανιλαμβανόμαστε πως ειδικά αυτές τις ώρες δεν δικαιούμαστε να γκρινιάζουμε, διότι η φόρτιση από τα γεγονότα είναι μεγάλη και η απώλεια ενός επίλεκτου στελέχους της Πολεμικής Αεροπορίας πολύ βαριά. Άρα, η φόρτιση στον απλό καθημερινό πολίτη είναι κατανοητή.

Όπως επίσης είναι λογικό επιχείρημα το να αντιτείνει κανείς ότι ο εκλιπών επέστρεφε από εμπλοκή με τουρκικά μαχητικά, άρα σε οποιαδήποτε σωματική κατάσταση και να βρέθηκε, αυτή ήταν αποτέλεσμα της εμπλοκής με παράνομους εισβολείς. Αν δεν υπήρχαν αυτοί, δεν θα είχε σημειωθεί η σημερινή τραγωδία.

Ορθόν. Όμως εάν δεν υπήρχε ο εισβολέας ενδεχομένως και ο σμηναγός Γιώργος Μπαλταδόρος θα έκανε κάποια άλλη δουλειά. Όπως όλοι οι Ιπτάμενοι, είναι οι ειδικές συνθήκες στις οποίες μας έχει υποχρεώσει να ζούμε συλλογικά η Τουρκία, οι οποίες προσδιόρισαν την επαγγελματική τους πορεία και την ένταξή τους σε μια οικογένεια, όπως αυτή της Πολεμικής Αεροπορίας.

Μια οικογένεια εντελώς διαφορετική από τις άλλες, μια οικογένεια που έχει τους δικούς της κανόνες συμπεριφοράς και πάνω από όλα την αυτοπειθαρχία. Μια αυτοπειθαρχία που επιβάλει την κατανόηση του ρόλου που παίζει κάθε Ιπτάμενος και τον κώδικα αρχών βάσει των οποίων υποχρεούται να κινείται.

Όποιος είχε την τύχη να ζήσει από πολύ κοντά και για ικανό χρονικό διάστημα το επιχειρησιακό σκέλος της Πολεμικής Αεροπορίας, θα αντιλαμβανόταν τι σημαίνει το «έντιμη στάση», όταν αυτό αφορά τον μεγάλο αντίπαλο, τον εχθρό της χώρας, την τουρκική Αεροπορία.

Ας το πάρουμε ανάποδα. Είχε τη δυνατότητα ή όχι η τουρκική Αεροπορία να μην ασχοληθεί με τους ηλίθιους της απέναντι πλευράς που άρχισαν να διακινούν σενάρια περί κατάρριψης του ελληνικού μαχητικού κατά τη διάρκεια της αερομαχίας;

Θα μπορούσαν ή όχι να αδιαφορήσουν και να αφήσουν να «σέρνεται» μια προσβλητική φημολογία για τη δική μας τραγική απώλεια, επιδιώκοντας διά της ατόπου οι ίδιοι να πάρουν παράσημα… αλά «Top Gun»; Η δική μας εκτίμηση είναι ότι θα μπορούσαν σαφέστατα.

Δεν το έκαναν, αλλά επέλεξαν για κάποιους λόγους να σπεύσουν να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση, ενώ η ελληνική πλευρά έψαχνε αγωνιωδώς το δικό της παιδί, αν και όπως πολλοί θα κατάλαβαν από τον τρόπο μετάδοσης του γεγονότος από το «DP», μας είχε ξεκαθαριστεί αρκετά νωρίς ως εικόνα τι θα έπρεπε να περιμένουμε…

Από τη στιγμή που ΔΕΝ επέλεξαν τη μπαμπεσιά, σε ένα πρώτο επίπεδο και το τονίζουμε, αξίζουν έναν καλό λόγο από την δική μας πλευρά που πάντα ήταν ευαίσθητη σε αυτό που αποκαλείται «ηθικό πλεονέκτημα». Και ΔΕΝ θα έπρεπε να αφήνουμε την οργή μας που δίκαια ξεχειλίζει αυτές τις ώρες να μας παρασέρνει σε αντιδράσεις με βάση το θυμικό.

Κι αυτό διότι ο άνθρωπος που σήμερα θυσιάστηκε για την ελευθερία όλων μας, αυτό το είχε ως αρχή. Όπως φαίνεται και στο βίντεο με τη συνέντευξή του στο πλαίσιο της εκπομπής «με αρετή και τόλμη», η σημαντικότερη αρετή που έχουν ενστερνιστεί αυτά τα παιδιά είναι ακριβώς αυτή: Δεν αφήνεις το θυμικό και το συναίσθημα να αποτελέσει οδηγό των πράξεών σου για πολλούς λόγους.

Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις όλων μας, πιθανότατα ο τρόπος έκφρασης να αλλάζει. Αυτό αφορά όλους μας και δικαίως όπως αναφέρθηκε προηγουμένως. Έχουμε χίλιους λόγους να οργιζόμαστε σε ακραία επίπεδα όταν σκεπτόμαστε τις αδικίες που υφίσταται η πατρίδα μας.

Ας μην ξεχνούμε όμως ότι είμαστε εμείς που όταν αναλύουμε μια κατάσταση και έχουμε απέναντι το γενικό, την Τουρκία, κάνουμε λόγο για τον «κακό γείτονα με τον οποίο μας έχει αναγκάσει η γεωγραφία να συμβιώνουμε». Δεν… χαϊδέψαμε ποτέ την Τουρκία και συχνά έχουμε γίνει αποδέκτες διαμαρτυριών που μας έχουν κατηγορήσει για ακραία συμπεριφορά… από την ανάποδη σε σχέση με όσα συνέβησαν σήμερα!

Ναι, συμφωνούμε ότι εκτελεστικά όργανα του κακού γείτονα είναι οι Τούρκοι Αεροπόροι. Αν όμως οι φίλοι που οργίζονται δίκαια είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν ήρεμα και εκτεταμένα με τον κόσμο στις πολεμικές μοίρες, θα διαπίστωναν με έκπληξη, ότι παρά το γεγονός ότι οργή θα διαπίστωναν κι εκεί, αυτό το οποίο δεν θα εντόπιζαν εύκολα θα ήταν μίσος για τον αντίπαλο.

Αντιθέτως, παρά το ότι έχουν τεράστια εμπιστοσύνη στις δυνατότητές τους, ατομικές και συλλογικές, αντιμετωπίζουν τον αντίπαλο με σεβασμό, γνωρίζοντας ότι οι μεγαλύτερες παγίδες παρουσιάζονται από τη στιγμή που χαθεί αυτός ο σεβασμός για τον αντίπαλο. Πάμε όμως και παρακάτω.

Υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες πληροφορίες, ότι η τουρκική Αεροπορία ανησύχησε μετά την είδηση της πτώσης του ελληνικού μαχητικού, φοβούμενη επιπτώσεις. Γνωρίζει πολύ καλά ότι ο ελληνικός σεβασμός έχει όρια. Για να αντιληφθούμε τι ακριβώς υπονοείται με αυτό, θα θέσουμε ένα ερώτημα: Πόσο συχνά εμφανίζεται στο Αιγαίο ο δολοφόνος του αείμνηστου Κώστα Ηλιάκη;

Όσο η ελληνική Πολεμική Αεροπορία πιστεύει σε αυτή την «αεροπορική ηθική» που της επιβάλει να σέβεται και να μην υπερεκτιμά τον αντίπαλο, αποδίδει αυτό τον σεβασμό ως αναγνώριση της τήρησης των άγραφων κανόνων του Αιγαίου. Ταυτόχρονα όμως έχει χαράξει απολύτως σαφή όρια αποδεκτής συμπεριφοράς, η παραβίαση των οποίων συνιστά αυτομάτως καταπάτηση αυτού του άτυπου «κώδικα συμπεριφοράς».

Οι Τούρκοι το γνωρίζουν. Αν όχι «θεσμικά» στο επίπεδο του Κλάδου, το γνωρίζουν στο επίπεδο ατόμων. Ας μην ξεχνούμε ότι Έλληνες και Τούρκοι πιλότοι συναντιούνται εδώ και δεκαετίες στο ΝΑΤΟ. Στις παρέες των αεροπόρων κυκλοφορούν πολλές διηγήσεις για το τι έχει ειπωθεί σε διάφορες περιστάσεις, σε… ουδέτερο έδαφος.

Πολλά είναι εντυπωσιακά και διδακτικά για την περίεργη σχέση που έχει αναπτυχθεί μετά από τόσες δεκαετίες αντιπαλότητας ανάμεσα στις δυο Αεροπορίες. Λίγα έχουν αλλάξει και αν το ελληνικό κράτος κάνει αυτά που πρέπει, η ουσία αυτής της σχέσης και το δέος και ο σεβασμός που προκαλεί η ελληνική Πολεμική Αεροπορία ως αντίπαλος, δεν θα αλλάξει.

Αυτό ακριβώς το δέος δίνει το πλεονέκτημα στην ελληνική πλευρά διαχρονικά. Όσο καλή ομάδα και να έχεις στο ποδόσφαιρο, χρειάζεται ατσάλινα νεύρα ώστε όταν μπαίνεις στην «καυτή» έδρα του αντιπάλου να μην επηρεαστείς και πάνω στην αναμπουμπούλα των πρώτων στιγμών να μην δεχθείς «γκολ από τα αποδυτήρια».

Αυτό έχει πετύχει η Πολεμική Αεροπορία με τη φιλοσοφία και την παιδεία που ενσταλάζει στους Ιπταμένους της και όχι μόνο. Μπαίνοντας οι Τούρκοι στο Αιγαίο, κατά βάθος γνωρίζουν ότι παίζουν «εκτός έδρας» και σε χρόνο ρεκόρ αντιλαμβάνονται ότι το «γκολ από τα αποδυτήρια» έχει καταντήσει νομοτέλεια.

Αυτό όμως δεν οδήγησε ποτέ σε αλαζονεία και κραυγές, οι οποίες είναι κατανοητές και αποδεκτές σε επίπεδο κοινωνίας, αρκεί να μένουν ελεγχόμενες, ΔΕΝ είναι όμως αποδεκτές για την ιδιαίτερη αποστολή που πρέπει να φέρει σε πέρας ο Ιπτάμενος. Όταν παρουσιάζονται τέτοια φαινόμενα που άλλη αξία πέραν της εσωτερικής κατανάλωσης δεν έχουν, οι φωνές των αρμοδίων ακούγονται σε ολόκληρη την Πτέρυγα ή τη Σμηναρχία Μάχης

Πολύ απλά, αυτοί ξέρουν σε τι μπορεί να οδηγήσει αυτή η απώλεια του αυτοελέγχου. Εμείς μεταξύ μας μπορούμε να βριζόμαστε και να ανταλλάσσουμε φιλοφρονήσεις ανέξοδα. Στο επίπεδο του ακήρυκτου πολέμου στο Αιγαίο, οι υπολογισμοί είναι εντελώς διαφορετικοί.

Άρα, το να γίνεται λόγος για «έντιμη συμπεριφορά» από ελληνικής πλευράς για την ταχύτητα με την οποία ξεκαθαρίστηκε το ζήτημα από την τουρκική Αεροπορία, είναι ένα μήνυμα ότι η τήρηση των «κανόνων» και των πλαισίων αποδεκτής συμπεριφοράς εντοπίστηκε, επικροτείται και λαμβάνεται υπόψη εδώ.

Διότι όπως μας έχει δείξει η Ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, βεβαιότητες δεν υπάρχουν και για να καταγράφουμε τα παραπάνω, σημαίνει ότι η τήρηση του «κώδικα συμπεριφοράς» είναι το ζητούμενο, όχι ο κανόνας.

Και η στάση της Πολεμικής Αεροπορίας υπαγορεύεται από την ψύχραιμη λογική, όχι από το συναίσθημα, το οποίο ασφαλώς το διατηρούμε μεταξύ μας και καλώς πράττουμε. Γνωρίζουμε επίσης ότι η τουρκική Αεροπορία που αντιμετωπίζει σωρεία προβλημάτων έχει στείλει το μήνυμα με έμμεσο τρόπο ότι πλέον οι αποφάσεις λαμβάνονται αλλού. Το παιχνίδι στην Τουρκία δεν έχει τελειώσει και δεν θα κριθεί από τις κραυγές στο πεζοδρόμιο ένθεν κακείθεν…

Κατά συνέπεια, καλό θα ήταν βέβαια να καταφέρναμε κι εμείς όταν αντιμετωπίζουμε μια κατάσταση να «παγώνουμε» έστω για μια στιγμή το συναίσθημα και να προσεγγίζουμε την κατάσταση αποστασιοποιημένα. Τα συμπεράσματα θα είναι πιο ψύχραιμα και θα εκπλαγούμε πόσο διαφέρουνε από αυτά που θα βγάζαμε εν θερμώ.



Το βρηκαμε στο defence-point.gr

Τι νομίζετε ;

2790 points
Upvote Downvote

Total votes: 0

Upvotes: 0

Upvotes percentage: 0.000000%

Downvotes: 0

Downvotes percentage: 0.000000%

Aμερικανός Γερουσιαστής ζητάει το κεφάλι του ΄Ασαντ και τον χαρακτηρίζει κεφαλή του φιδιού που πρέπει να κοπεί. – commandos.gr

Une mobilité οbservée sur la base américaine de Souda – Deux avions de reconnaissance américains ont atterri à l’Aéroport international « Nikos Kazantzakis » à Héraklion.